Rzeźba tak naprawdę jest bardzo trudnym gatunkiem sztuki i dopracowanie metod jej powstawania zajęło ludziom kilka wieków. Na przykład starożytni Egipcjanie tworzyli rzeźba w bardzo prosty sposób, najpierw wykonując jej pojedyncze części, a następnie łącząc je w jedną całość. Technikę tą udoskonalili starożytni Grecy, którzy opracowali metodę pozwalająca na to, aby wykonywać dany posąg w całości i uniknąć jego późniejszego sklejania i łączenia.
Jest kilka wspólnych cech, które połączyły rzeźba romańską i wczesną rzeźbę gotycka. Przede wszystkim jest to brak naturalności, można wręcz powiedzieć, że cechuje ją pewna sztywność, nadmierna stylizacja, stosowanie niepotrzebnych zasad, praktycznie każda rzeźba ma odniesienie do Pisma Świętego. Artyści kierują się niewielkim szacunkiem do realizmu, wolą oddawać nierealne kształty i nie przejmują się proporcją.
Od wieków artyści szukali materiału, z którego mogliby zrobić trwałą, ale bardzo delikatną rzeźba. Znalezienie odpowiedniego tworzywa okazywało się wcale nie takim prostym zadaniem, w odległych epokach wykorzystywano do tego drewno, kamień czy marmur. Wynaleziono odpowiednie narzędzia do obrabiania każdego z tych przedmiotów i doskonalono te techniki, jednak w dalszym ciągu poszukiwano czegoś lepszego i trwalszego, mogącego zastąpić wszystkie wyżej wymienione tworzywa.